Superwizja w psychoterapii
Każde profesjonalne szkolenie, którego ukończenie umożliwia ubieganie się o certyfikat psychoterapeuty, połączone jest poza zajęciami teoretycznymi - z psychoterapią własną kandydata na terapeutę oraz z superwizją. O ile psychoterapia własna - jakkolwiek konieczna - trwa tylko tyle ile potrzeba, by kandydat uporał się z "własnymi demonami" (choć nie powinna trwać mniej niż 100 godzin), o tyle superwizja powinna już na stałe towarzyszyć terapeucie.
Superwizja to omawianie przez terapeutę tego, co wydarzyło się podczas psychoterapii klienta z innym terapeutą, który jest bardziej doświadczony i dysponuje większym bagażem doświadczeń. Można wyróżnić dwa główne cele superwizji: przyjrzenie się temu, co dzieje się z terapeutą podczas prowadzenia sesji z pacjentem, czyli sprawdzenie, czy nie rzutuje on własnych przeżyć pacjenta, lub czy nie popełnia jakiegoś błędu atrybucji. Taki błąd może utrudniać nawiązanie relacji z pacjentem i uniemożliwiać proces zdrowienia. Może być też okazją - zwłaszcza w sytuacji impasu, w który weszła psychoterapia z klientem - do rozszerzenia pola świadomości terapeuty i zobaczenia jakie jeszcze inne techniki terapeutyczne mogłyby być wykorzystane, jakie hipotezy postawione i co jeszcze innego niż dotychczas można zaproponować klientowi. Psychoterapia bez superwizji podejmowanej przez terapeutę naraża pacjenta na to, że jego terapia okaże się nie skuteczna, bo terapeuta nie będzie umiał poradzić sobie z problemem pacjenta lub swoimi wobec niego emocjami.